Wincenty Kraiński

Wincenty Kraiński (ur. 16 kwietnia 1786 w Mierzęcicach, zm. 16 października 1882 we Wrocławiu) był polskim księży, pisarzem i pedagogiem, uczestnikiem powstania listopadowego oraz wolnomularzem.

Już od 1817 roku organizował w Warszawie szkoły według systemu Bella-Lancasta. W czasie powstania listopadowego pełnił funkcję kapitana Gwardii Narodowej i był radykalnym publicystą. Po r. 1831, na emigracji, brał udział w organizowaniu szkół batiniolskich. Od 1846 roku był księdzem, a od 1848 osiadł we Wrocławiu, pełniąc także funkcję lektora języka polskiego na Uniwersytecie we Wrocławiu od 1851 r.

Jego twórczość obejmuje utwory religijno-dydaktyczne i patriotyczne, takie jak powieść 'Anna i Scisław' (1855), podręczniki (m.in. 'Historia literatury i oświaty' (1848), 'Ludów słowiańskich' (1867)) oraz autobiografia 'Ksiądz Wincenty' (1858). Był nominowany do Wielkiego Wschodu Narodowego Polski w 1820 r. i był członkiem honorowym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.